حبيب الله الهاشمي الخوئي
210
منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة
شود ، وفرشتگان اعمال دست از كار بكشند وباسمان برشوند ( كناية از اين كه تن بكار دهيد پيش از آنكه عمر بسر آيد ومرگ بدر آيد ) . پس بايد بگيرد هر كسى از خود براي خود ( يعنى خويشتن را رنج دهد وكار كند تا در آخرت أو را بكار آيد ) ، وبايد بگيرد از زنده براي مرده ( يعنى تا زنده است كارى كند كه چون بميرد أو را بكار آيد ) . واز دنياي فانى براي سراى جاودانى يا از بدن فاني براي روح باقي ، واز رونده وگذرنده براي دائم هميشگى ( يعنى از دنيا براي عقبى يا از تن براي جان ) . مرديكه از خدا بترسد وحال آنكه تا هنگام اجل فرصت دارد وعمل أو مورد نظر است ( يعنى تا زنده است بعمل كوشد وبراى روز تنگدستى خويش كارى كند ) مرديكه چارپاى سركش نفس را لگام زده ومهار كرده پس بلگامش وى را از معاصي باز مىدارد وبمهارش بسوى طاعت خدا مىكشاند . الخطبة السادسة والثلاثون والمأتان ومن خطبة له عليه السّلام في شأن الحكمين وذم أهل الشام جفاة طغام ، عبيد قزام ، جمعوا من كلّ أوب ، وتلقّطوا من كلّ شوب ، ممّن ينبغي أن يفقّه ويؤدّب ، ويعلَّم ويدرّب ، ويولَّى عليه ويؤخذ على يديه ، ليسوا من المهاجرين والأنصار ، ولا من الَّذين تبوّأو الدّار ، ألا وإنّ القوم اختاروا لأنفسهم أقرب القوم ممّا يحبّون ، وإنّكم اخترتم لأنفسكم أقرب القوم ممّا تكرهون ، وإنّما عهدكم بعبد اللَّه بن قيس بالأمس يقول : « إنّها فتنة فقطَّعوا أوتاركم وشيموا سيوفكم » فإن كان صادقا فقد أخطأ بمسيره غير